Siamese Cat Blah Blah Blog

จากที่เกริ่นไว้เมื่อเอนทรี่ที่แล้ว

คือหลังจากผ่าตัดแปลงโฉมทำศัลยกรรมให้น้องสตอ (เรียกซะ...)เสร็จในตอนเช้า ตอนบ่ายเราก็คิดว่าจะออกไปเดินตะแลดแต๊ดแต๋ในเมืองซะหน่อย อยากซื้อหนังสือก็เลยจับน้องอิชิโกะ (หรือเรียกสั้นๆแต่เสร่ออัปปางว่า สตอ)แต่งตัวให้ทะมัดทะแมงแล้วจับใส่กล่องพาออกจากบ้าน พร้อมคอมแพคดิจิตอลวัย senior อายุเกือบ6ปีคู่ใจ ไปถ่ายรูปหลังศัลยกรรม ฮ่าๆ จริงๆอยากถ่ายรูปด้วยกล้องที่ดีกว่านี้ แต่หิ้วไม่ไหวหากรูปไม่สวยแต่อย่างใด ต้องขออำภัยไว้ณที่นี้

กล่องดินสอเหล็กสวยหรูดูดีมียี่ห้อ แต่ได้มาฟรี (แถมมากับนิตยสาร) ใส่น้องจิ๋วได้พอดี1 ตัว ที่จริงแล้วอยากจะเย็บนวมบุให้มันดูเป็นการเป็นงานกว่านี้แต่ตอนนี้ขี้เกียจเลยเอาผ้ารองๆส่งเดชไปก่อน

นั่งรถใต้ดินไป กะจะเอาออกมาถ่ายรูปบนรถไฟ ลองแงะออกมาแบบกล้าๆกลัวๆ พอเอาออกมาจากกระเป๋าปุ๊บ คนข้างหน้าก็มอง คนข้างๆก็มอง มองแม่งยังกะกรูควักของดีออกมาโชว์ เลยเอาเก็บ

เราว่าจริงๆไม่ง่ายเลย(หรือเราขี้อายหวาดระแวงเอง) กับการเอาตุ๊กตาออกไปถ่ายรูปตามที่ต่างๆ นี่ขนาดเป็นตัวจิ๋วเล็กมากกกกนะ คนยังหันมามองมั่ง หัวเราะมั่ง บางทีก็โดนพวกเด็กวัยรุ่นทำเสียงเยาะเย้ย อะไรมั่ง แล้วถ้าเป็นตัวใหญ่ๆ? ถ้าไปกับเพื่อนๆอะไรคงจะง่ายกว่าเพราะมีกองกำลังหนุน แต่ไปคนเดียว(กับตุ๊กตา1ตัว) มันเลยดูประหลาด? ทำเอาเสียselfไปหลายโวลุ่ม *ถอนหายใจ* อยากจะตะโกนออกมาว่า กูไม่ได้เป็นretardนะ(โว๊ย)

ฝรั่งก็โลกทัศน์แคบนะ แถมบางทียังแสดงอคติหรือวิจารณ์อย่างโจ่งแจ้ง (เกินไปหรือเปล่า?) ที่สมัยนี้เค้าเรียกกันว่าเกรียนใช่ป่ะ?

แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจกับสายตาคนรอบข้างซะ เพื่อความสนุกส่วนตัว

ลงรถไฟที่ Concord เห็นหอไอเฟลอยู่รำไร

แต่ลืมเอาstandมาด้วย จึงต้องเห็นรูปมือเราอยู่ในหลายๆรูป (ขอโทษค้าบ)

ให้ทำท่าชิลๆ สบายอารมณ์แต่จริงๆอากาศไม่ดีเลย ฝนเริ่มตกปรอยๆและลมแรง

แล้วก็พาเดินมาที่ jardin des tuileries ที่อยู่ข้างๆ (ใครได้อ่านดาวินชี่โคด คงจะได้ยินกล่าวถึงบ้าง ตอนแรกๆ) วันแดดดีๆคนจะมานั่งชิลๆรอบๆน้ำพุเยอะเลย

ถึงตอนนี้ ยืนถ่ายรูปอยู่ก็มีคนจับไหล่ ตกใจมาก หันไปเจอผู้ชายแก่ๆ เหม็นเหล้าหน่อยๆ ท่าทางโรคจิตไม่น่าไว้ใจอย่างแนงแสยะยิ้มให้ บอก เอากล้องมาสิ่ฉันจะถ่ายรูปให้ เราก็ห่ะ?.....เอ่อ...ไม่เป็นไร ฉันแค่จะถ่ายรูปทิวทัศน์ แกก็แบบ นั่นแหละ ฉันจะถ่ายรูปเธอกับทิวทัศน์ให้ไง เรา- เอ่อ ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่ต้องการ แกก็ เธอเป็นนักท่องเที่ยวไม่ใช่หรอ ก็ต้องถ่ายรูปกับสวนนี่ดิ่ เป็นคนอะไร? เกาหลี? (เราส่ายหัว) งั้นก็ญี่ปุ่น? (กูเริ่ม ทำหน้าเซ็งเป็ด) จีนแน่ๆ (เชี่ยยยย คนเอเชียมีอยู่3ชาตินี้ในระบบการศึกษาของมรึงรึ) เรา ไม่ใช่ เป็นคนไทย ตาแก่บ้า อ๋อออออ มาเทียว? photo? take photo? no? เราหมดความอดทน เมอร์สิ่เยอร์ ถ้าชั้นเป็นนักท่องเทียวฉันจะพูดภาษาฝรั่งเศสกับคุณได้รึ? (ถึงจะสำเนียงออกกะเหรี่ยงก็ตาม) ฉันอยู่ที่นี่ ไม่ต้องการถ่ายรูปกับทิวทัศน์(โว๊ย) มันหันไปเห็นตุ๊กตา อ้อ จะมาถ่ายรูปตุ๊กตา? มาเด่ะฉันจะถ่ายรูปเธอคู่กับตุ๊กตา เอากล้องมา (เรา ???????????กรี๊ด อย่ามายุ่งกะกู )เดินหนี

เซ็งไป 5 นาที

เดินไปนั่งอกสั่นขวัญหายทำใจอยู่หน้าน้ำพุ เพราะคนเยอะดี เด็กวัยรุ่นนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆเริ่มมองมา หัวเราะกิ๊กกั๊ก นินทา (แต่เป็นภาษารัชเซีย กูจะเก็ดมั๊ย?) คงจะล้อว่าเราถ่ายรูปตุ๊กตา และส่งเสียงประหลาดๆใส่ เราหันไป ทำหน้าเหี้ยมใส่ (เป็นภาษาสากลมากๆ) มันเลยลุกหนีกันไปหมด

ดอกไม้ในสวน ทยอยเหี่ยวตายกันหมด ไม่สวย เลยได้มารูปเดียว

แต่มีสวนสนุกเล็กๆมาตั้งที่นี่ช่วงหน้าร้อนหล่ะ

ฝนตก(ตกๆหยุดๆ) แดดออก ท้องฟ้า (เหมือนจะ) สวยดี

???????? หง่ะ เจออะไรแปลกๆ บินอยู่

ลิงขี่จรวด

ออกเดินมุ่งหน้าไปร้านหนังสือ (โดยมีน้องอิชิโกะยัดอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์) แถวนี้เหมือนญี่ปุ่นเลยเนาะ มีคนญี่ปุ่นเดินอยู่กลาดเกลื่อนเลยทีเดียว ป้ายแดงๆนั่นคือ1ในร้านราเม็งโปรดของเรา(ที่จริงเคยกินอยู่แค่2 ร้านไม่เคยกินร้านอื่น เพราะเป็นร้านที่ถูกที่สุด) รสชาดได้ ราคาพอทน บรรยากาศบ้านๆดี

จุนคุโด ก็คือ คิโนะคุนิยะบ้านเราดีๆนี่เอง ใหญ่พอควร มี2ชั้น ชั้น1 และชั้น ใต้ดิน แต่วันนี้ไม่ได้หนังสืออะไรจากที่นี่เลย เพราะตกใจราคาที่ขึ้นมาอย่างสูงมาก ไม่ใช่แค่ยูโรสองยูโร แต่ เกือบ 5 ยูโรสำหรับบางเล่ม คงเป็นเพราะค่าเงินยูโรตก หรืออะไร ก็เลยเดินไปอีกร้านเป็นร้านขายหนังสือญี่ปุ่นมือสองชื่อ Book Off (เขียนไว้เผื่อใครจะมา จะได้แวะไปดูๆ) ราคาก็ไม่ได้ถูกมากอะไร แต่ก็ลดจากราคาเดิมไปหลายยูโรเหมือนกัน ไม่ได้ถ่ายรูปเพราะฝนเริ่มกระหน่ำลงมาแรงมากเกินคาด

ทำให้กลับบ้านไม่ได้ เลยจำใจวิ่งไป Starbucks ที่อยู่ใกล้ๆ

ตัดใจสั่ง frappuccino dark mocha มา1แก้วใหญ่ ที่สั่งนี่ไม่ได้ชอบกินเล้ย ฮ่าๆทุกครั่งที่ดื่มจะต้องมีอาการพะอืดพะอมอยากอาเจียน (ไม่ได้ล้อเล่นนะ) แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นอะไรที่คุ้มสุดแล้วในร้านในราคาเดียวกันนี้ เพราะมีทั้งกาแฟ ชอคโกแลต และครีม อ้วนแบบ 3 อิน 1 บอกกับตัวเองไว้ว่าจะพยายามไม่กิน starbucks ถ้าไม่จำเป็น เพราะราคา 5 ยูโร (ทำเองที่บ้าน ไม่ถีง 2 ยูโรนะเออ) เป็นสิ่งฟุ่มเฟือย แต่วันนี้จำเป็น อิ่ๆ เพราะฝนมันตกอ่ะ (ถามว่า ทำไมไม่เข้าร้านกาแฟธรรมดาๆที่ถูกกว่า? ...ก็เพราะ ที่นี่เราสามารถนั่งรากงอกได้นานเท่าที่ต้องการ โดยไม่มีใครใส่ใจ โดยเฉพาะตามมุมๆร้าน จึงเป็นที่เหมาะ กับการมานั่งซุ่ม แอบดูคนเดินผ่านไปมา ศึกษาพฤติกรรมมนุษย์ ตอนมาใหม่ๆไม่มีใรทำเหงาๆ จะชอบมานั่งจ้องคน หึๆ)

แม่ขา เราย้ายมาอยู่แถวนี้กันเหอะ ตึกสวย...

อย่าเพ้อฝันอิชิโกะ ตื่นๆๆๆ

พอฝนหยุดตก ก็นั่งรถไฟใต้ดินกลับบ้าน กาแฟปั่นที่พยายามแค่นกินจนหมด ออกอาการลื่นไหลอยู่ในกระเพาะ จะพุ่งออกจากปากให้ได้ นั่งหน้าเขียวไปตลอดทาง 20 นาทีกว่าๆ สาบานกับตัวเองว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะสั่งอีดาร์คมอคค่าปั่นมากิน.......(แต่จะสั่งน้ำมะม่วงปั่นแทน แฮ่)

อิชิโกะ เหนื่อย สลบ...

ได้หนังสือ รวมภาพและเรื่องราวของน้องเจนนี่ตั้งแต่รุ่นแรกที่วางขาย (1986) จนปีสุดท้ายที่ผลิต  จริงๆไม่ชอบเจนนี่เท่าไหร่ ตอนเด็กๆคิดว่าไม่สวยเลย บาร์บี้สวยกว่าตั้งเยอะ ตอนนี้ก็ไม่ได้เป็นแฟนอะไร ไม่มีสักตัว (คิดว่า Licca chan น่ารักกว่าตั้งเยอะ) แต่เป็นหนังสือที่น่าสนใจ หน้าสีทั้งนั้น มีพัฒนาการเสื้อผ้าตั้งแต่รุ่นแรกๆที่ตอนนี้มาเห็นแล้วคิดว่าเช้ยเชยว่ะ (แต่สมัยนั้นคงฮิป)จนกระทั้งปัจจุบัน ที่สำคัญเพราะ มันลดราคา ถูกมาก (เล่มหนาโคตร) ฮี่ๆ ตอนนี้นึกอยากได้เจนนี่สักตัว หวังว่าคงมีโอกาสเจอมือสองราคาถูกๆอะไรแบบนั้น

edit @ 13 Jul 2009 20:59:52 by zakameow