Siamese Cat Blah Blah Blog

พออยู่ด้วยกันไปสักพักก็เริ่มจะจับจุดลักษณะนิสัยจุดเด่นของเจ้าพวกเด็กๆหน้าซึนสองตัวนี้ได้แระ

บางคนอาจจะมองว่า อะไรกัน ตุ๊กตาพลาสติกเนี่ยนะมันก็หน้านิ่งๆ ไม่มีชีวิตจิตใจ จะไปมีลักษณะนิสัยอะไรได้ยังไงเล่า บ้ากันไปเอง

อ๊ะ ถ้าคิดแบบนี้แสดงว่า ไม่รู้อะไรซะแล้ว

เคยเห็นหลายๆท่าน ณ ที่นี้ได้เคยเขียนเกี่ยวกับ ตุ๊กตา มีจิตวิญญาณ มีความรู้สึก

จะว่าจริง ก็ไม่เชิง จริงๆแล้วตุ๊กตามันไม่ได้มีจิตวิญญาน ความรู้สึกอะไรหรอก ก็เป็นเพียงของเล่นพลาสติกธรรมดาๆ ถ้าาาาาาาาา ถ้าเราไม่เคยไปเล่นไปหยิบจับพวกเค้าเลย

ลองสังเกตุดู ตุ๊กตาที่ยังแพคอยู่ในกล่องเพิ่งส่งมาจากโรงงาน หรือตั้งโชว์เอาไว้เฉยๆ เค้าจะนิ่งมาก ตาเหม่อลอยไปข้างหน้า ไม่แสดงความรู้สึกรู้สมอะไร

จนกระทั่งเราได้ไปหยิบจับ จัดท่าทาง หวีผม พาไปนู่นไปนี่ ดูน่ารักน่าเอ็นดู ตั้งชื่อให้ซะอีกด้วย ทำให้เราเกิดความรักความผูกพันธ์กับเค้า

ความผูกพันธ์ของเจ้าของตุ๊กตานี่แหละที่สร้าง จิตวิญญาน และลักษณะนิสัยของตุ๊กตา ออกมา จะบอกว่าเจ้าของเป็นไง (หรือจริงๆแอบหวังว่าตัวเองจะเป็นคนแบบไหน) ตุ๊กตา ก็จะเป็นแบบนั้น

หากเอาลงกล่อง ลงลัง ไม่เล่นไม่ดู ตุ๊กตา ก็กลับไปเป็นพลาสติกธรรมดาๆ นั่งทื่อๆอยู่เหมือนเดิม

อันนี้ ไม่ได้หมายความถึงแค่ตุ๊กตา เลียนแบบมนุษย์เท่านั้น แต่รวมไปถึงตุ๊กตายัดนุ่น อะไรแบบนี้ด้วยนะ

แต่ที่ไม่ได้พูดถึงของเล่นอื่นๆ เช่นรถถัง ปืน บลาๆ ก็เพราะว่า มันไม่ใช่วัตถุเลียนแบบสิ่งมีชีวิต

เขียนไปแบบนี้ จะฟังดู งงๆ หรือเพ้ออะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ คนที่ไม่เข้าใจก็ไม่เข้าใจอยู่ดีและอาจเห็นว่าเพ้อเจ้อ แต่ก็ ความชอบใคร ความคิดใครก็แล้วแต่บุคคลไปนะ ไม่มีผิดมีถูก

แต่อยากจะบ่นนิดนึง ไหนๆก็พูดเรื่องตุ๊กตาขึ้นมาแล้ว

คือว่า เราเป็นคนนึง ที่ไม่ชอบน้องBlytheนะ แต่ก็ไม่ได้เกลียด หรือว่าน้องเค้าไม่ดี ไม่สวย ไม่น่านิยม อะไร แค่เป็นความชอบส่วนตัวว่าเราชอบDal เพราะเค้าดูเป็นเด็กอายุน้อยๆ หน้าบูดๆ ตัวเล็กๆ ก็เอ็นดูไป ส่วนตุ๊กตาที่เป็นสาวๆ คือมีหน้าอกหน้าใจอะไรแบบนี้ เราก็ไม่เล่น ที่มันเหมือนมนุษย์เกินไป ก็ไม่เอา แต่ไม่เคยสนใจว่าราคามันแพง ถึงได้ชอบไม่ชอบอะไร คือถ้าสมมุติว่า มันมีตุ๊กตาอะไรถูกๆตัวละร้อยสองร้อย แต่เกิดตรงเสป็คขึ้นมา คือ เป็นเด็ก ตาโตตัวเล็ก บู่ๆ แบบ Dal เงี้ย (แต่ไม่ได้ก๊อปปี้เป๊ะๆ)ก็คงจะซื้อ (แน่ๆ) มาเล่น ไม่ได้สนใจว่าราคาถูกๆ เป็นของห่วยๆ และไม่มียี่ห้อ อะไร คือถ้าเราชอบ รัก และดูแลตุ๊กตาของเราดีๆ ไม่ว่าจะมาจากตลาดโหล่ยโถ่ยไหน เราก็รักอ่ะ ส่วนตุ๊กตาที่ไม่ได้ชอบเป็นการส่วนตัว ก็ไม่ไปโจมตี เพราะ....ไม่ทราบว่าจะโจมตีไปเพื่อ?

แต่เคยเห็น ที่แสดงความคิดเห็นสาธารณะชน แห่งหนึ่ง (จะพูดเป็นทางการไปไหน? ) กล่าวถึงตุ๊กตาจากจีน หรืออะไรไม่รู้หล่ะ ที่มันถูกๆ ซึ่งเราดูแล้ว ไม่คิดว่าเขาจงใจก๊อปน้อง Blythe เลย แต่เพราะว่ากระแสตุ๊กตา หัวโต ตาโต มันมาแรง ฮิตไปทั่วทุกหัวระแหง นักการผลิตหัวใส ก็เลยผลิตตุ๊กตา ที่ตัวมันโตๆออกมา (แต่ที่จงใจเลียนแบบเหมือนเปี๊ยบบบบ ก็เคยเห็นอยู่นะ)ซึ่งก็แน่นอนว่ามันต้องดูถูกๆโหลๆแหละ คงจะไปทุ่มทุนการผลิตให้เท่ากับบริษัทใหญ่ๆที่เรารู้จักกันดีมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ออกมาขาย พวกพ่อค้าแม่ค้า ซึ่งก็เป็นคนธรรรมดา หากิน หาใช้ เคยได้ยินว่าตุ๊กตาหัวโตมันเรียกว่า บลายท์ ไบรธ์ (หรืออะไรก็แล้วแต่คนจะสะกดกัน) และมันกำลังฮิต ก็ใช้คำนี้โฆษณาขายของ ซึ่งตัวเรานี้ ไม่ได้คิดว่าเขาทำผิด หรือโง่เง่า หรือจงใจก๊อปปี้ หรือเป็นตัวการทำให้น้องBlytheเสื่อมเสียชื่อเสียง อะไรเลยสักหน่อย ก็เขาหาเช้ากินค่ำ ไม่ได้มานั่งท่อมๆอยู่หน้าคอมเป็นวี่วันเหมือนฉันหรือคุณๆหลายคน จะได้มานั่งค้นอากู๋หาข้อมูลตื้นลึกหนาบางต่างๆอย่างกระจ่างแท้ แต่ก็ทำเอาหลายท่านเป็นเดือดเป็นร้อน บ่นก่นด่าว่า และถึงขั้นไปเดียดฉันท์ตุ๊กตาว่ามันน่าเกลียด ทุเรศ ดูกระจอก (ซึ่งจริงๆแล้วก็ไม่ เพียงแต่หน้าตาอาจแตกต่าง พลาสติกอาจจะดีไม่เท่า) เอามาเทียบน้องๆชั้นสูงของพวกเราได้ไง ราคาก็ถูก ซื้อมาทิ้งเล่นดีไหม บลาๆ กัดจิกหยิกเหน็บ แล้วเอาทิงเจอร์ราด

อ่านแล้วใจหาย....

ค่าของตุ๊กตา วัดกันที่ยี่ห้อ ราคา และความเมพของผมเผ้าแข้งขา?

หรือคุณค่าของตุ๊กตาอยู่ที่ค่าของจิตใจเราที่มีให้กับพวกเขา?

ลองคิดดู

ถ้าไม่ชอบอะไร อาจจะแสดงความคิดเห็นได้ (เช่น ฉันว่าตุ๊กตา......ตื๊ดดดด....มันน่ากลัวสำหรับฉัน หรือ ตัวนี้หัวโตไม่ชอบ ไม่ธรรมชาติ หรือ ไม่ชอบ ปาก ตา หน้า ฟัน ตูด ของตุ๊กตาประเภท นั้น นี้) เพราะเหตุผลส่วนตัวอะไร ก็เป็นความชอบธรรม แต่อย่าเกลียด ด่า โจมตี จากราคาและยี่ห้อ อะไรแบบนี้เลย เลือกที่รักมักที่ชัง มันไม่ดี ไม่น่ารัก

เอาล่ะ พล่ามมาก็ยาว ตอนนี้ถึงช่วงเพ้อล่ะ

ใครจะว่ายังไงกะใครอะไรเราไม่ยู้ รู้แต่ตอนนี้รักเจ้าสองตัวนี้ ชักจะเกินไปล่ะ หาแต่ของมาประเคนมานนน

"Mommmmm...Me bored! "

เย็บเสื้อใหม่ให้ มิกกิใส่อีกล่ะ (ไม่ทำมาหากินเลยนะยะหล่อน) ได้รองเท้ามาให้มิกกิกับเปริ อีก 3คู่ ตลกดี คนขายจากฮ่องกง แต่พอส่งmessages กันไปมา (ถามเรื่องของ) ปรากฎว่าเป็นคนไทย และน่ารักมากๆเลย ซื้อรองเท้าแล้วแถมกระเป๋ามาเจ้าพวกนี้ให้หิ้วเล่นด้วย (ตอนนี้เปริโฉบไปแล้ว) ชอบบู๊ทเค้านะ สวยนีทดี อิจฉาเจ้าสองตัวมากๆ (เพราะแม่มันก็บ้ารองเท้าพังค์ๆ)

"แม่ จะไปเล่นเสก็ตแล้วนะ"

ทำไมไม่เปลี่ยนรองเท้าก่อนเล่า ใส่บู๊ทเล่นได้ที่ไหน

"ไม่จำเป็นอ่ะ เก่งแล้ว (ไม่เหมือนแม่หรอก ฝึกเท่าไหร่ก็ไม่เก่ง ฮิ) เอาเงินมาด้วย 5 ยูโร"

=_______= เอ๊ะไอ้นี่

ส่วนเปริก็ยังเซื่องๆง่วงๆ น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเดิม

"hi...."

แล้วก็ลองเย็บเสื้อแขนสั้นมีปกดู (อยากทำชุดนักเรียน)

สังเกตุดูเถอะว่า เปริจะชอบแต่งตัว ป้าๆเนิร์ดๆ เฉิ่มเลยล่ะ (แต่น่ารักแบบป้าๆดี)....คือเอาเสื้อผ้ามิกกิให้ใส่ ไม่เข้าท่าเลย (มิกกิก็ใส่เสื้อผ้าเปริไม่ขึ้น จริงๆ) เลยซวยแม่มัน ต้องตัดชุดเพิ่มเยอะ เพราะมันไม่ใส่ร่วมกัน

"หวัดดีพี่ป้าน้าอา ทั้งหลาย"

เฮ้ย....อย่าไปเรียกพี่ๆเค้าซะแก่สิ่ หาเรื่องให้แม่กินน้ำพริก(ปลาร้า)ไม่ได้ซะแล้ว

"ทำไมอ่ะ"

โดนเตะปากฉีก

"ตึ่งโป๊ะ"

.............

งานอดิเรกของเราแม่ลูกคือเล่นมุกแป๊กจ้า หึๆ

แถมรูป Poladroid

รองเท้าสวยจริงจัง เดี๋ยวสักพักจะสอยมาอีก แต่ตอนนี้พักยก ทำงานหาเงินก่อง