Siamese Cat Blah Blah Blog

(รู้สึกว่าไตเติ้ลจะดูสั้นๆเหี้ยนๆน่าเบื้อน่าเบื่อ แต่เราก็เกลียดจริงๆการเขียนไตเติ้ลบลอค ไม่มีไม่ได้หรือวะ)

*เขียนพร่ำพรรค์นาอะไรๆยาวมาก ใครไม่ชอบอ่านข้ามๆไปเลยเด้อ^^;ต้องขออำภัยที่ทำให้ท่านปวดลูกกะตา*

วันนี้ลองนั่งเอาเศษผ้ามาเย็บดู ลองฝีเข็มบ้างอะไรบ้างเพราะรู้สึกว่า มีจักรเย็บผ้าก็จริงแต่ก็ทำเป็นแค่เย็บไปข้างหน้าเท่านั้นเอง ฮ่าๆ ไม่เคยรู้ประสิทธิ์ภาพอันแท้จริงของจักรเย็บผ้าที่ใช้อยู่นี้เลยว่ามันใช้ทำอะไรได้บ้าง เพราะคิดไปว่ามันโบราณไปแล้ว ผลิตตั้งแต่สมัยยุค80 อะไรนู่นเลย เป็นจักรเย็บผ้าที่แม่คุณสามีให้(ยืม)มาเพราะเขาไม่ได้ใช้ จริงๆเรากะยืมเฉยๆ แต่ไปๆมาๆก็ไม่ได้คืนซะที เขาก็ไม่อยากจะเอาคืนด้วยเพราะไม่ใช้แล้วมันรกบ้าน  จักรตัวนี้ที่จริงเราชอบมากๆด้วยเหตุผลแค่ว่า บ้านเรา(ที่เมืองไทย)ก็มีจักรเหมือนกันนี้เปี๊ยบเลย ซึ่งป้าเรายกให้แม่เพราะเขาไม่ค่อยได้ใช้(เหมือนกัน) แม่เราปกติจะใช้จักรซิงเกอร์รุ่นโบราณ(ที่เป็นเหล็กสีดำๆคลาสสิกๆอ่ะ) เย็บผ้าหาเลี้ยงเรามาจนโต และเขาหวงมากๆ ไม่ค่อยให้ไปแตะต้องเพราะมัน "ผิดมือผิดเท้า แล้วจะเย็บไม่ดี" ก็อาจจะเป็นเรื่องจริงเพราะเวลาคนอื่นที่ไม่ใช่เจ้าของจักรไปใช้ อาจจะปรับนู่นปรับนี่ผิดที่ผิดทาง หรือทำเข็ม (ที่แม่เราจะคัดอย่างดี ห่อนึงนั่งเลือกๆ ใช้ได้ไม่กี่อัน)หัก พอได้จักร Singer Starlet ตัวนี้มา ก็พอจะให้เราเอาไปฝึกเย็บเล่นๆดูได้บ้าง เพราะถึงมันจะรุ่นเก่า แต่มันก็เป็นจักรกระเปาหิ้ว ที่ถือว่าใช้ง่าย และดีมากๆของยุคนั้นเลย (เขาว่าตอนเพิ่งออก ฮิตมาก มิน่าใครๆก็มี)

แต่เรารู้สึกว่ามันหนัก ถึงมันจะเย็บได้ดีแต่มันกินด้ายฉิบเป๋งเพราะตีนผีมันชอบดึงด้ายหลุดจากเข็ม ถ้าเหลือปลายด้ายไว้สั้นเกินไป ต้องมานั่งสนใหม่ ทำความระอาน่าหน่ายให้อีเปิ่นอย่างเราเป็นอย่างมาก เพราะเราชอบลืมเผื่อปลายด้ายให้มันยาวๆ ทีนี่พอเหลือปลายด้ายไว้ยาวๆ ก็ต้องมานั่งตัดทิ้ง เสียดายด้าย (ด้ายที่นี่ไม่ได้ราคาขำๆเหมือนด้ายวีนัสบ้านเรานะเออ หลอดนึงหลายร้อยบาทไทย) แต่เคยเห็นจักรตัวเล็กๆเบาๆที่เขานั่งเย็บโชว์ตามห้างมันไม่มีปัญหาแบบนี้ไง ก็เลยนึกๆอยากจะได้จักรใหม่ แต่ก็ยังนึกเสียดายว่าตัวเก่านี้มันก็ดีแล้ว วันนี้เลยมานั่งทำความรู้จักกับมันใหม่

จะว่าไปเราเพิ่งมาเย็บผ้าจริงๆจังๆก็ช่วงนี้ ที่มาเล่นตุ๊กตานี่แหละ ก่อนหน้านี้ ไม่เคยตัดเสื้อผ้าเต็มๆ จากผ้าเป็นเสื้อผ้าใหม่อะไรแบบนี้เลย เคยแต่แก้รูปเปลี่ยนทรงอะไรแบบนั้น ไม่ค่อยมีความรู้ด้านการเย็บผ้าเลย ถึงบ้านจะเคยเป็นร้านรับตัด แต่แม่ก็ไม่สอน เพราะไม่สนับสนุน อยากให้เราเรียนๆอย่างเดียว ซึ่งมาคิดตอนนี้แล้วเสียดาย เพราะวิชาชีพนั้นมันติดตัวเราใช้ได้ไปจนตายแต่วิชาความรู้ที่ได้เรียนมา หากเราไม่ได้ใช้เราก็แค่ได้กระดาษติดมือมาเป็นที่ระลึกแผ่นเดียวเอง ที่พูดนี่ไม่ใช้ไม่สนับสนุนให้เรียนสูงๆ แต่คิดว่าควรจะเรียนรู้วิชาชีพ และศึกษา ศาสตร์ต่างๆไปพร้อมๆกันถ้ามีโอกาส เราเองก่อนหน้าจะมาที่นี่ก็ไปเรียนทำแพทเทิร์นเล่นๆอยู่คอร์สนึงฆ่าเวลาระหว่างรอทำเรื่องทำเอกสารอะไร แต่เขาไม่ได้สอนเย็บผ้าน่ะสิ่ เราเองที่เคยเย็บด้วยตัวเองเต็มๆแบบแม่ไม่ช่วยเลย ก็มีแค่กระโปรงทรงต่างๆ (ออกมาห่วยอีกต่างหาก ใส่ก็ไม่ได้)

ไหนๆก็ลองเย็บนู่นเย็บนี่แล้ว ก็เลยคว้าเอาเศษผ้ายีนส์ แบบที่มันยืดได้หน่อยๆมาตัดเป็นกางเกงขาเดฟให้มิกกิดูดีกว่า ก็จินตนาการไว้ว่าอยากให้มันออกมาดูเป็นยีนส์จริงๆที่มันมีตะเข็บ มีกระเป๋าหลังเท่ๆ แล้วขามันจะต้องลีบๆ เอวต่ำๆ อย่างนู้นอย่างนี้ (จริงๆแล้วก็เคยเย็บกางเกงยีนส์ขาบานให้เด็กๆแล้วตัวนึง แต่แบบว่า มั่วๆเอา แค่เย็บตะเข็บต่อๆกัน ให้มันดูเป็นกางเกง) แต่เอาเข้าจริง......แก้แล้วแก้อีกจนผ้ามันเริ่มจะลุ่ย ประสาทเสีย....

เย็บตอนแรก เสร็จแล้วคิดว่า ง่ายหว่ะ ...แต่....เสือกลืมใส่ ขอบเอว ปวดตับได้อีก จะเลาะก็ใช่ที่ เลยเอามือสอยๆใส่ขอบเอวไป มันก็ดูลุ่ยๆ ห่วยๆ แต่ก็เอาวะ

พอให้มิกกิลอง กางเกงมันใหญ่ไป เพราะ Obitsu boy body 23cm. นี่มันผอมจริงจังอ่ะ ผอมกว่าบอดี้ผู้หญิง เพราะมันไม่มีสะโพก ขาก็เล็กกว่า ดูยังไงก็ไม่เดฟ แถมเป้ายังสูงเกิน  ก็เย็บเอวเข้า เย็บขาเข้า เป้าเริ่มลุ่ย ต้องเย็บใหม่ ที่เบ้าสูงอยู่แล้วเริ่มสูงเข้าไปอีก

ผลสุดท้าย ที่ฝันๆเอาไว้ว่าจะทำกางเกงเท่ๆอย่างงู้นอย่างงี้ มันก็ไม่ออกมาตามที่ฝันเท่าไหร่....

ก็ได้เป็นกางเกงทรงประหลาดๆออกมาตัวนึง เอวต่ำจนเกือบหลุดตูดล่ะ เพราะเป้ามันสูงเกิน แถมมิกกิมันยังไม่มีสะโพกอีก....แต่ก็ใส่ๆไปเหอะนะ

"ขอบคุณนะค้าบมามี๊ ที่อุส่าตัดกางเกงให้มิกกิใส่"

จ้า...อู๊ยน่ารัก น่าเอ็นดู

"ถึงมันจะดูเห่ยๆ เป้าก็คับ ตูดก็ย้วย ขอบเอวก็ลุ่ย ฝีเข็มก็ไม่ตรง แต่ไหนๆก็ตัดให้แล้ว ก็จะทนๆใส่ไปนะคับ...เฮ้อ น่าเบื่อจังเล้ย เมื่อไหร่จะมีเสื้อผ้าดีๆปกติๆใส่กะเขามั่งก็ไม่รู้...*บ่น ฉอดๆๆๆๆ*"

.......... อ๊อกกกก

เปริก็ได้เดรสใหม่แบบไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน เพราะเอาเศษผ้ามาลองเย็บด้วยยางยืดมา มันดูย่นๆดี เลยเอามาเย็บต่อกับริบบิ้นและเศษผ้าอีกชิ้นให้เป็นกระโปรง ได้เป็นชุดแบบไม่มีแพทเทิร์นอะไรทั้งนั้น แต่คุณแม่ไม่ปลื้มเท่าไหร่ (ไม่ใช่แนวอิฉันฮ่ะ...มัน...มันหวานเกินนน) ก็เอาไปใส่เล่นๆดูที อุส่าเย็บเป็นตัวแล้ว จะทิ้งมันก็เสียดายนะเปริ ดูเป็นสาวคุณหนู๊คุณหนู ขึ้นมาจมเลยตั้งแต่เปลี่ยนบอดี้ แต่เราไม่ชอบแฮ่ะ อยากให้เปริดูเป็นเด็กเล็กๆเอ๋อๆ มากกว่าเลยว่าจะเก็บเงินไปถอยบอดี้ 21 ซม.มาให้ดีกว่า ส่วนบอดี้นี้ก็ยกให้ทาเนียไป ผมเปริก็ดูเหมือนจะถึงกาลอวสานแล้วเหมือนกันมันดูแห้งและยุ่งเหยิง ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ทำอะไรกับมันเล้ย อยากเปลี่ยนผมใหม่มากๆ แต่ชอบสีนี้ทรงประมาณนี้อ่ะ หาถูกใจไม่ได้ซะที

จะว่าไปเด็กๆบ้านนี้ก็มีเสื้อผ้าเยอะนะ แต่เป็นแฮนเมด ฝีมือเราซะส่วนใหญ่ มันก็จะดูง่อยบ้างอะไรบ้างเพราะเป็นงานลองของ (ไม่ใช่คุณไสย์นะ) ลองฝีมือ ฝึกเย็บอะไรไปเรื่อยๆ ดูๆไปก็น่าสงสารเหมือนกัน เพราะไม่รู้เมื่อไหร่ฝีมือแม่มันจะพัฒนาตัดอะไรหรูๆให้ลูกใส่ได้ซะที (ต้องมีสักวันแหละ ถ้าไม่ล้มเลิกความตั้งใจไปซะก่อน) ก็อยากซื้อเสื้อผ้าที่มืออาชีพเขาตัดขายมาให้ลูกใส่เหมือนกันนะ แต่มันแพงจริงตามetsy, ebayอ่ะ(แต่ก็ต้องเข้าใจนะ เพราะ etsy paypal อะไรแบบนี้มันชาร์จแพงมากกกก พวกนายหน้าหน้าเลือด ถ้าขายถูกเกินจะไม่ได้กำไรเลยล่ะ เราโดนบ่อย) ตอนนี้จนก็เลยต้องตัดเองไปก่อน ฮ่ะๆ

อยากกลับเมืองไทยมวาก เห็นของอะไรเกียวกับตุ๊กตา เสื้อผ้งเสื้อผ้าสวยๆขายเยอะแยะ แต่ซื้อไม่ได้ เศร้าแท้