Siamese Cat Blah Blah Blog

ขึ้นหัวข้อว่า ช้อปปิ้งแบบนี้ สำหรับอิฉันตอนนี้แล้วถือว่าค่อนข้าง rare นะฮะเพราะตั้งแต่ปีใหม่ เราตั้งปณิธาน(สะกดถูกไหม?) ไว้ว่าเราจะ ลด ละ เลิก การซื้อของผลิตใหม่ นอกจากซะว่าจะมีความจำเป็นจริงๆ ซึ่งเหตุผลก็บลาบลา ลดปัญหาขยะล้นและสนับสนุนการนำกลับมาใช้บลาๆ อย่าให้บรรยายเลย ซึ่งก็ทำได้ค่อนข้างดีเลยล่ะ ภูมิใจใจตัวเองมากๆ หึๆ ก็จะแบบชอบไปซื้อของมือสองที่ตลาดนัด ประมาณวังหลังบ้านเราเลยหล่ะ แต่เปิดเฉพาะวันเสาร์ อาทิตย์ จันทร์ และเสื้อผ้าก็จะกองๆๆ เป็นภูเขาเลากา ไม่ได้แขวนมาดีๆเหมือนบ้านเรา เหมาะกับคนที่ชอบคุ้ยและไม่รังเกียจเสื้อผ้ามือสอง (แต่เค้าจะซักมาแล้วนะ) ก็แน่ล่ะว่า คนที่ไม่ชอบซื้อของมือสองก็คงจะไม่ไปหรอกนะ ส่วนของที่เราจะไม่ซื้อมือสองเด็ดขาด ต้องซื้อตามห้างร้านทั่วไปก็เป็นพวก ชุดชั้นใน ถุงเท้า อะไรพวกนั้น

แต่วันนี้เป็นข้อยกเว้น ถือว่าเป็นความจำเป็นสำหรับอิฉัน (อ่ะนะ) เพราะว่า

กู-รี๊ดดดด กรี๊ดกร๊าดดดด

แวะไปโฉบในZARA เล่นๆแล้วเจอกุงเกงยีนส์ BAGGY ค่าาาา โอ๊ยดีใจมือไม้สั่น คือมันก็แพงอ่ะ (สำหรับคนจนเดินถนนอย่างเรา) แต่It's a must have!!!!

คือ คนอาจจะสงสัย อะไรจะดีใจเวอร์ ดีใจไปทำไม? ก็เพราะเราเป็นคนที่ชอบๆๆๆ กางเกงทรงนี้มากๆ มาแต่ไหนแต่ไร แต่ ณ ดินแดนแฟชั่นแห่งนี้ ........มันไม่มีขายค่ะคู๊นนนน

หามานาน น๊าน นาน อยู่มาจะ 5 ปีล่ะ เจอแค่ 2 ตัว แถมเป็นของหลงสต๊อก ลดราคาด้วยนะ ก็คงเป็นประมาณว่า มันไม่ฮิตเค้าไม่ใส่กัน เพื่อนซี้เราอยู่ที่เมกามันก็ชอบกางเกงแบบนี้ แต่มันบอกว่าที่นู่นก็ไม่มีขายเหมือนกัน มันเคยเห็นแต่ที่ญี่ปุ่น กับประเทศเอเชียทั้งหลาย

น่ารักกก แต่พอเราใส่แล้วมันม้วนขาแบบในรูปไม่ได้ว่ะ ขามันสั้นแล้ว

จริงๆแล้วตัวเรานี้ มีทรวดทรงองค์เอวที่.......โคตรไม่เหมาะที่จะใส่BAGGYด้วยเหตุผลหักล้างนานับประการ เพราะ เป็นคนทรงแพร์ คือตัวผอมซี่โครงโผล่แต่ตูดกะขาหย่ายน้องๆบิยองเซ่ (หรืออาจจะพอๆกัน) พอใส่กางเกงพองๆ มันก็ดู น้ำเต้าปูปลามากๆ แต่มันเป็นความชอบส่วนบุคคลโว๊ย คือชอบจริงจัง ไม่สนว่าใส่แล้วจะดูไม่ดีในสายตาคนอื่น แต่เราใส่แล้วสบายใจ พึงพอใจ มีความสุขของเราอยู่คนเดียว เท่านี้ก็น่าจะพอแล้ว มิใช่รือ?

เช่นในกรณีศึกษานี้ (5555)

จะมีพี่คนหนึ่ง เจอหน้าเราเขาจะ โหอ้วนขึ้นอีกแล้ว? ก้นใหญ่ขึ้น? ขาใหญ่จังนะ ช่วงนี้อ้วนนะเนี่ย ทั้งๆที่ไปเจอกันกี่ทีๆ น้ำหนักเราก็เท่านี้อ่ะ ไม่ขึ้นไม่ลด แต่จะอ้วนเพิ่มเป็นทวีคูณในสายตาของเธอไปทุกครั้ง แรกๆเราก็เสียเชล์ฟ .......อย่างแฮง คือ กลับมาบ้านปิดประตูร้องไห้เลย แต่หลังๆเฉยๆ คือชิน ชา และเริ่มไม่สนใจคนรอบข้าง ไปแล้ว ฮ่าๆ

ทีนี้เวลาไปซื้อเสื้อผ้าด้วยกัน ชีจะ อย่าซื้อเลย กางเกงแบบนี้ ตูดใหญ่ใส่ไม่ได้หรอก ดูไม่ดี เสื้อนี้ใส่แล้วอ้วนนะ แบบนี้ไม่ฮิตนะ แบบนี้ใส่แล้วดูแรด (โอ๊ววววว ฉิกหาย) ทำให้เราเสียศูนย์ อยากจะเลิกใส่เสื้อผ้าออกไปบวชเป็นพราห์มอยู่ในป่าห่มหนังสัตว์ อะไรไปเลย แต่พอมาคิดดูว่าทำไมต้องไปสนใจ? คนเรามีความชอบไม่เหมือนกัน มาจากพื้นฐานต่างกัน เกิดมาโตใหญ่สูงดำขาว ไม่เหมือนกัน ทำไมจึงต้องทำเหมือนคนอื่น เป็นแกะ หมามันเห่าให้เดินไปทางโน้นก็เดิน หมามันกันไม่ให้เดินไปทางนี้ก็กลัวหัวหดไม่เดิน ไม่เอา ไม่ทำ โอ๊ะ...แล้วก็ตายห่าไป ยังไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองต้องการเลย

ก็อยากให้คนทำตามที่ตนต้องการ อย่าไปสนสื่อชักจูง หรือลมปากคนให้มากนัก พูดนั้นฟังดูง่าย แต่ทำจริงขอบอกว่ายาก เพราะมนุษย์เป็นสัตว์สังคม แต่มาถึงตอนนี้เราไม่ได้ต้องการให้สังคมมากั้นคอกเรา และชี้ให้เราเดิน เพื่อความอยู่รอด กันแล้วนะ เพราะฉะนั้น หากใครรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองและไม่มีความมั่นใจในตัวเองอยู่ ขอให้พยายาม แล้วจะรู้สึกดี นี่พูดจากประสบการณ์ของอิฉัน คนที่เคยไม่มีความมั่นใจที่สุดใน3โลก ตอนนี้ก็ไม่ใช่จะเก่งกาจซุปเปอร์ฮีโร่อะไร แต่มีความพอใจที่เป็นแบบที่เป็นอยู่

...... กูจะคุยฟุ้งเรื่องช๊อปปิ้งงงงน่าหว่าาา หลุดไปไหนไกลโพ้นทะเลอันดามันเลยยย

สรุปก็คือ มันไม่เหมาะกะกูเล๊ย แต่ก็ซื้อมาแว๊ว

ใส่แล้ว..อืม... (เอาเป็นว่าถ้าไปเจอพี่คนนั้นในกางเกงตัวนี้ จะโดนจกจิกกัด อย่างสะบักสะบอม) แต่แบบว่าชอบบบ เป็นอะไรที่พอจั๊ยใส่สบายโคตะระ แล้วดูกระดุมที่มันเรียงๆตรงเป้าเด่ะ เท่ชิมิ่เคอะ ลองใส่กับรองเท้าหลายๆแบบดูแล้วรู้สึกว่า ใส่กับรองเท้าส้นสูงเข้าที่สุดเพราะมันจะช่วยดึงท่อนล้องที่ตะล่อมป้อมให้สูงยาวเข่าชะลูดขึ้น แต่ปัญหาคือว่า อิฉันมิใช่สาวส้นสูง มีแค่สองสามคู่เอาไว้ในยามจำเป็นนอกนั้นผ้าใบหมด (และบู๊ทประปราย) ใส่แล้วเดินไม่ได้เลย อาจล้มหน้าฝาดซีเมนท์ตายเอาไม่รู้ตัว.....คนมันมาดMANแขนล่ำ...ทำไงได้

แล้วก็แวะไปClaire's ไปหาดูของน่ารักๆให้ไอ้ตัวเล็กที่บ้าน ซึ่งก็ได้มาเยอะ แต่จะเก็บเอาไว้โพสอีกเอนทรี่นึงในภายหน้า ฮุๆ ตอนนี้โพสเรื่องของแม่มันไปก่อน

ได้นี่มา อู๊ยยย เพราะแพคเกจมันน่าง่ำ (แต่เดี๋ยวก็ฉีกทิ้ง...จะโดนแพคเกจหลอกให้ซื้อทามมายยย)

เพราะว่าเราอยากได้ลิปบาล์มอยู่ เห็นมันดูน่ากินก็เลยซื้อมา ปรากฏว่าพอแกะออกมาดู

ตลับโลหะ มันแบบสไลด์เหมือนตลับยาอมโบตัน (ยังมีขายอยู่ป่าว?) น่ารักดีอยู่หรอก แต่.........เอ๊ะ

ไอ้ข้างในนี่ จะวิ๊งค์ไปไหน........

พอเอานิ้วจิ้มดู

หนืดดดด เอ๊ะ เอ๊ะ....

พอลองทาปากดู

เชี่ยยยยย *ล้มโต๊ะ* บาล์มที่ไหนวะ นี่มัน Glossชัดๆ Glossน่ะ ทาแล้วปากแบบจะสะท้อนแสงได้ ="=;มันจนแทบจะส่องแทนกระจกได้เลย บาล์มมันต้องแบบ เคลือบบำรุงปากเด่ะ ประมาณลาเบลโล่ อะไรแบบนี้ นี่มันมันชะวิ๊งค์ปริ๊งปรั๊ง ซะ แล้วเราอ่ะเป็นหนาห้อยย้อยต้องหลีกเลี่ยงกลอสมันๆอย่างแรง ยังมาเจอ ฮือ มันแพล่บอย่างเดียวไม่ว่า พอทำใจ แต่นี่มันเหนียวหนึบด้วยนะ ถ้าเดินๆอยู่แล้วแมงหวี่มันมาเกาะปาก มันก็จะตายคาปากเลย บินไม่ขึ้นขาติด วู๊

แต่ก็แบบ ซื้อมาแล้ว แพงเหมือนกันนะ (เกือบ 3 ยูโรนะเออ....*ทุกคน, แพงตรงไหนวะ!!!*) ก็จะต้องพยายามใช้มั๊ง ให้คนอื่นก็ไม่ได้เพราะแตะไปแล้ว

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าไปหลงแพคเกจลิบมัน (สำหรับเด็ก) เข้านะเออ น่ารักแบบ หายนะ ได้เลยคุณ